ԻՆՉՊԵՍ ԵՂԵԼ Է. Երևանում մորը սպանած ռեցեդեվիստը հղի կնոջը խեղդել ու կիսամերկ ցած է նետել 3-րդ հարկից

1996 թվականի օգոսոտոսի 28-ին Երևանմ 43-ամյա տղամարդը հղի կնոջը խեղդել պատշգամբից ցած էր նետել: Կնոջ հետևից ցած էր նետել նաև նրա շորերը, փաստաթղթերը՝ տոպրակի ﬔջ լցրած: Ինքն էլ իջել էր աստիճաններով, կանգնել էր ջախջախված կնոջ դիակի կողքին, ծխել էր՝ որպես հանդիսատես, հեռացել էր… Այդ կնոջ ամսինն էր, նրա չծնված երեխայի հայրը… Նա ներկա չէր կնոջ թաղմանը: Ընդհանրապես ներկա չէր՝ նրա գտնվել վայրն անհայտ էր: Նրա նկատմամբ հայտարարվել էր հետախզմ: Հայտնաբերվել էր ﬕ քանի աﬕս անց՝ նոյեմբերի 18-ին: Նախաքննթյան ընթացքմ դատաքննթյան սկզբմ իրեն ﬔղավոր չէր ճանաչել: Պնդել էր, թե կինն ինքնասպանթյն է գործել, ինքն ի՞նչ ﬔղք նի… Ավետիս Հ.-ն առաջին անգամ դատվել էր 1984 թվականին՝ իր հանգցյալ եղբոր կնոջ նկատմամբ խլիգանական գործողթյններ կատարել համար: Դատապարտվել էր 4 տարի ազատազրկման: 1990 թվականին Ավետիս Հ.-ն իրենց տանը օղ շշով հարվածել էր մոր գլխին: Այնպես էր հարվածել, որ 10 օր անց մայրը մահացել էր: Ավետիսը դատապարտվել էր 6 տարի 6 աﬕս ազատազրկման: Մոր մահից 3 աﬕս անց հայրը վշտից մահացել էր: Քյրը երես էր թեքել Ավետիսից: Կալանավայրմ Ավետիսը մահացած ծնողներին հիշո՞ւմ էր-չէ՞ր հիշմ՝ օրերը մթնեցնմ էր, ﬕնչև պատժաժամկետը վերջանա: Դատապարտյալ ընկերներից ﬔկին տեսակցթյան եկած բարեկամհին գրավել էր Ավետիսի շադրթյնը: Նա հետաքրքրվել էր, ընկերոջից վերցրել էր աղջկա հասցեն, սկսել էր նամակներ գրել: Գայանեն պատասխանել էր: Մի օր էլ այցի էր եկել կալանավայր: Ավետիսը կարողացել էր գրավել նրան, գերել նրա սիրտը, խոստﬓեր էր տվել: Գայանեն հավատացել էր: Կալանավայրմ ամսնացել էին: Մինչ Ավետիսը պատիժ էր կրմ, Գայանեն հղիացել ծննդաբերել էր: Երեխան ﬔկ շաբաթ անց մահացել էր… 1996 թվականի հլիսի 4-ին Ավետիս Հ.-ն պայմանական վաղաժամկետ՝ 8 աﬕս 10 օր շտ ազատվել էր պատժի կրﬕց: Գայանեն նորից հղի էր՝ 6 ամսական, երազմ էր առողջ մանկիկ նենալ մասին: Նա չգիտեր, որ Ավետիսը վերջին դատավճռով ճանաչվել էր նաև ալկոհոլիզմով տառապող, պատիժը կրել ընթացքմ հարկադիր բժմ էր ստացել… Ազատթյն դրս եկած Ավետիսը տն չներ: Իսկ Գայանեն ապրմ էր քրոջ տանը: Սկզբմ Ավետիսը նյնպես Գայանեի քրոջ տանն էր ապրմ: Բայց կալանավայրմ հարկադիր բժմ ստանալը նրան չէր բժել ալկոհոլիզﬕց: Նա հարբմ էր, կռիﬖեր էր սարքմ:Գայանեն առաջարկել էր տն վարձել քրոջ տանից դրս գալ՝ անհարմար էր զգմ, որ քրոջն անհանգստացնմ էին, իրենց խնդիրների ﬔջ էին ներքաշմ… Օգոստոսի 24-ին տեղափոխվել էին նոր վարձած տն: Հաջորդ օրն Ավետիսը հարբել էր այնպես էր ծեծել հղի կնոջը, որ խեղճ կինը զարհրած՝ խալաթով հողաթափերով փախել էր քրոջ տն: Երկ օր չէր վերադարձել: Քյրը համոզմ էր ընդհանրապես հեռանալ Ավետիսից, կյանքը չվտանգել: Բայց Գայանեն ասմ էր, թե սիրմ է Ավետիսին, նրան իր օգնթյնն է պետք… Երկ օր շարնակ Գայանեն, ինչքան էլ որ սիրմ էր Ավետիսին, անընդհատ կրկնմ էր, թե սկսել է վախենալ նրանից: Այնաﬔնայնիվ, ցանկանալով ընտանիք նենալ, Գայանեն քրոջից թաքն ընկերհց կոշիկներ 50 դրամ էր վերցրել, գնացել էր Ավետիսի կալանավայրային ընկերոջ տն: Մտածել էր՝ գաղթի ընկերներ են, ընկերոջ ասածն Ավետիսը կլսի, խելքի կգա: Ընկերոջ տանը Գայանեին առաջարկել էին ﬓալ: Նա չէր համաձայնել, ասել էր. «Չէ, երկ օր տանը չեմ եղել: Ավետիսը սոված կլինի»: «Էս գազանի մասին էր անհանգստանմ խեղճ աղջիկը»,- դատարանմ ասաց Ավետիսի կալանավայրային ընկերը՝ նայելով ամբաստանյալի աթոռին նստածին: Օգոստոսի 28-ի երեկոն էր: Ընկերը տն էր տարել Գայանեին: Ավետիսը նորից խմած էր՝ աչքերը՝ կարմրած-ռած: Բայց նա լավ գիտեր՝ մ հետ ինչպես խոսի: Դատարանմ ընկերն ասել էր. «Էս գազանը ինձ հանգստացրեց, համոզեց, թե աﬔն բան լավ կլինի: Հետո ճոխ ձևով համբրեց Գայանեին: Ես էլ հավատացի…»: Ընկերոջը ճանապարհելց հետո Ավետիսը սկսել էր վայրագթյնը: Նա ծեծել էր Գայանեին, խեղդել կիսաﬔրկ ցած էր նետել երրորդ հարկից: Յոթ ամսական հղի կնոջը… Դատարանմ Ավետիսը սկզբմ իրեն ﬔղավոր չճանաչեց: Լսեց բոլորին՝ ﬔկը չկար, որ նրա մասին դրական բան ասի: Պաշտպանը նրան զգշացրեց, որ գոնե իրեն ﬔղավոր ճանաչի, դա անպայման կազդի պատժի վրա…Ավետիսը վերջմ հայտարարեց, թե ասելիք նի: Սկսեց խոսել. «Դե, հարբածը րիշ ա, խմածը՝ րիշ… Ես խմած էի… Էրկ գիշեր չէի քնել, անհանգստացել էի… Որ էդ չափի ասմ են՝ ծեծի մասին, չափազանցնմ են… Մի էրկ հատ թափով խփեի՝ չէր դիմանա… Շատ-շատ՝ ﬕ հատ չափալախ եմ խփել… Ես զմ էի բոլորին լսեմ հետո ճիշտն ասեմ: Ճիշտն էն ա, որ Գայանեն զմ էր գնալ, իսկ ես չէի զմ նրան բաց թողնեմ: Ինքն ինձ համար շատ լաﬖ ա էղել… Բայց դե՝ ներվային դրթյն, պլյս՝ էրկ բաժակ խﬕչք… Էդպես էլ կա… Թե՛ իմ, թե՛ իր ﬔջ ոնց որ սատանա մտներ… Հարցրի՝ որտե՞ղ ա էղել: Վերջին ժամանակներս խանդի տեսարաններ էին լինմ: Շորերը սկսեց հավաքել: Հարցրի՝ եթե ﬕ անգամ էլ ղալմաղալ անենք, ո՞ւմ մոտ ես գնալ, քանի՞ օրով ես անհետանալ… Հարցրի՝ կարողա՞ էրեխեն էլ ինձանից չի: Ասեց՝ քո ի՞նչ գործն ա… Ինքն էլ էր ջղայնացած: Վազեց բալկոնի կողմը, կախվավ ցած… Ես մազերից եմ բռնել, չեմ խեղդել… Չգիտեմ՝ ինչ կատարվավ, չեմ հիշմ, չեմ էլ զմ հիշեմ… Ու ցած ընկավ… Կամ՝ գցեցի… Իմ հիշելով՝ մազերից եմ բռնել… Կարող ա կոկորդից էլ բռնած լինեմ… Շոկի ﬔջ էի… Կարող ա բկից բռնել եմ, նա էլ խեղդվել ա… Կարող ա՝ բարձրացրել ցած եմ գցել… երրորդ հարկից… Մինչև գցելը, հա, խփել եմ: Ձեռով: Ցած գցելց հետո անﬕջապես իջել եմ… Զգացի՝ մահացել ա… Շոկի ﬔջ էի… Վախենալով՝ թողել-գնացել եմ…»: Դատավորը հարցրեց. «Քո հարազատները, ծանոթները քո մասին ասացին՝ պահել բան չի…»: Ավետիսը քմծիծաղ տվեց. «Ուրեﬓ՝ ճիշտ են ասմ, որ պահել բան չեմ…»: Ավետիսը կիսատ-պռատ խոստովանմ էր՝ ﬕայն իր կյանքը փրկել համար: Բայց գերագյն դատարանը նրան մահապատժի դատապարտեց… Դատավճռի հրապարակման պահին Ավետիս Հ.-ն անշարժ գլխահակ կանգնած էր, հետո զարմացած-խեղճացած հայացքը բարձրացրեց դատավորի վրա… Դահլիճին չնայեց՝ գիտեր, որ այնտեղ իր համար ցավացող ոչ ﬕ սիրտ չկա…Քրեական գործի հատորի ﬔջ զարհրելի պատմթյն է ամփոփված: Ու՝ զարհրելի լսանկարներ: Յոթ ամսական չծնված երեխա, որ վտանգ զգալով՝ սեղմվել, կչ էր եկել, պաշտպանթյն էր փնտրել մոր ներսմ… Ջախջախված կին, որ երազել էր մայրանալ հետն էլ ﬕ կորսյալ հոգի փրկել, բայց դաժան մահ էր գտել անմարդկային ձեռքից… Չմայրացած մայր, որ ﬕնչև վերջին պահը զգացել էր չծնված երեխայի անհանգիստ տրոփյնը: Եվ անկարող էր եղել գոնե հանն երեխայի՝ դրս գալ Ավետիսի «գծած» կախարդական շրջանից… 1in.am