Ռուսաստանը, Թուրքիան, Հայաստանը և Ադրբեջանը պատրաստվում են նոր պատերազմի

pravda.ru-ն գրում է, որ Բաքվում ստեղծվել է հատուկ հրամանատարական խումբ, որը ներկայացնում է Թուրքիայի զինված ուժերն Ադրբեջանում:

Ըստ մամուլի հրապարակումների խմբի ղեկավար է նշանակվել Թուրքիայի ցամաքային զորքերի օպերատիվ ստորաբաժանման ղեկավար, գեներալ-մայոր Բախտիյար Երսայը: Փորձագետները կարծում են, որ այն փաստը, որ երկիրն Ադրբեջան է ուղարկել  չորս ռազմական գեներալ, խոսում է «Հայաստանի հետ հնարավոր ռազմական հակամարտության մասին»:

Այս պահին հակամարտությունը մարած է, բայց այն  ոչ մի տեղ էլ չի կորել: Իհարկե, Թուրքիայի Գլխավոր շտաբում հիմարներ չեն և ընդունակ են հաշվարկել հնարավոր բոլոր տարբերակները: Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև սառեցված հակամարտության թեժ փուլը, անշուշտ, կներգրավի Ռուսաստանին և Թուրքիային: Իսկ դա ամենաքիչը տարածաշրջանային մեծ «վեճ» է միջուկային գերտերության մասնակցությամբ:

Այնուամենայնիվ, կա վարկած, որ թուրք գեներալներ ուղարկելը, ըստ էության, խաղ է նյարդերի վրա: Ինչպես նաև նման խաղ է ռուսական բանակի նախապատրաստումը մի սցենարի, որի դեպքում Ռուսաստանը ստիպված կլինի «օգտագործել իր զինված ուժերը պահանջվող ծավալով»: Ռուսաստանի և Ադրբեջանի հարաբերություններն այժմ բավականին լարված են, չնայած դա չի հրապարակվում:

Ոչ մի կողմ գոհ չէ Լեռնային Ղարաբաղի անցած տարվա պատերազմի արդյունքներից:

Հայաստանը փորձում է վերականգնել իր մարտունակությունը (բայց որքանով դա կհաջողվի, հարց է): Թուրքիան ռազմական գեներալներ է ուղարկում և զենք է վաճառում Բաքվին: Ադրբեջանն իր հերթին զորավարժություններ է անցկացնում, զենքի զանգվածային գնումներ է կատարում և աշխատում է դիվանագիտական ​​ճակատում:

Ռուսաստանը գեներալ Մուրադովի փոխարեն մարտական ​​գեներալ Կոսոբոկովին նշանակել է խաղաղապահների հրամանատար, որը պարգևատրվել է «միջազգային ծանր պայմաններում» ռազմական գործողությունների համար: Մոսկվան քաջ գիտակցում է ինչպես հակամարտության անավարտությունը, այնպես էլ Անդրկովկասում այնպիսի գեներալի ներկայության անհրաժեշտությունը, որը ունակ է, մեղմ ասած, «արագ արձագանքել ​​կտրուկ փոփոխվող իրավիճակին»:

Ըստ լրագրող Անդրեյ Մեդվեդևի «Փաստացի Թուրքիայի, Ադրբեջանի, Իսրայելի, Իրանի, Չինաստանի և որևէ այլ մեկի պահվածքով է արտացոլում նոր համաշխարհային իրողությունները»: Իսկապես, ո՞վ կարող է հիմա Անկարային ասել, որ նա չպետք է ցնցի Կովկասը: Վաշինգտո՞նը: Նրանց անմիջապես կհիշեցնեն, թե ինչպես են մերկ ոտքերով հողաթափերով թալիբները քշել ամերիկացիներին: Ո՞վ կարող է հիմա ընդհանրապես ինչ որ մեկին կանգնեցնելու համար որևէ բան ասել մյուսին: ՄԱԿ -ի Անվտանգության խորհուրդը նույնպես կորցրել է իր հեղինակությունն ու ազդեցության մեթոդները վերածվելով բանավոր լեզվակռիվների վայրի, իսկ իրական քաղաքականությունը ամենուր է, բացի այնտեղից: 

Ավելին՝ այստեղ